Francuski ogród barokowy

Francuski ogród barokowy

Specyficzny sposób kształtowania francuskich parków przetrwał wiele epok i do dziś cieszy się popularnością w projektowaniu małych i dużych przestrzeni. Ogród francuski wykształcił się we Francji XVII wieku, a kwintesencją doskonałości jego stylu były czasy panowania Ludwika XVI. Inna nazwa ogrodu francuskiego to również ogród barkowy oraz ogród regularny. Jego główną cechą jest dążenie do jak największej regularności i uporządkowania oraz do kontrolowania kształtów naturalnie występujących w przyrodzie. Dużą więc wagę przykłada się do strzyżenia krzewów w geometryczne wzory (ogród francuski upodobał sobie zwłaszcza bryłę). Stawia się na symetrię, stąd często elementem takiego ogrodu są labirynty z idealnie równymi uliczkami. Spotyka się tam przede wszystkim równo sadzone wzdłuż alejek drzewa, takie jak kasztanowce, dęby, lipy i jesiony. Egzotyki dodają drzewka cytrynowe czy pomarańczowe oraz jaśmin i magnolia. Popularnością cieszą się przeróżne gatunki sosen, świerków oraz róż (często w ogrodach francuskich rośnie zwłaszcza róża damasceńska). W zadbanych rabatach sadzi się przede wszystkim kolorowe tulipany, goździki, hiacynty, nagietki, stokrotki, fiołki i dzwonki. Do ogrodów francuskich często wstawia się wszelkiego rodzaju rzeźby, kamienne ławy czy fontanny. Gdzieniegdzie można spotkać nawet schody, oranżerie czy portyki.